Η μερα χθες ξεκινησε καπως αναποδα... Ειναι μερικες φορες που βλεπεις οτι δεν σε παει με τιποτα. Αυτο εγινε ιδιαιτερα εμφανες απο νωρις, οταν πηγα στο Πρακτικερ να παρω μια κουκουλα για τη μηχανη. Ενω παω να παρκαρω το κουτακι μου ερχεται ενας θειος με μπεμβεδοκουτο φωναζοντας με υφος "να σου πω, μεγαλε", ζητωντας μου τα ρεστα γιατι του "εφαγα" τη θεση που ειχε δει απο μακρυα. Αξιζει δε να σημειωσω οτι ακριβως διπλα στη θεση μου ειχε αλλη μια αδεια, αλλα οχι, αυτος ηθελε τη δικη μου.
Τελικα δεν γλυτωσα το καυγα αλλα στο τελοςειδα οτι μιλουσα στο ντουβαρι κ εφυγα.
Η αναποδια συνεχιστηκε στο σπιτι οταν φτανοντας ανακαλυψα οτι ειχα παρει λαθος μεγεθος κουκουλα -αντε παλι πισω για να την αλλαξουμε- ενω στην πορεια μαλωσα με εναν ταριφα που ειχε παρκαρει πανω σε γωνια λεωφορου ΚΑΙ διαβαση πεζων και μου ελεγε με ειρωνικο υφακι "να παω να μαθω να οδηγω".
Νομιζατε οτι εδω τελειωναν τα στραβα; Αμ δε! Οταν μετα απο ολα αυτα επεστρεψα σπιτι ανακαλυψα οτι το ψυγειακι που εχω για τις μπυρες το ειχαν παρει οι δικοι μου που ελειπαν σε διακοπες και οτι το φορητο ραδιοκασετοφωνο που ειχα επισης ελλειπε στο εξοχικο. Οποτε μουσικη και παγωμενες μπυρες ηταν προβλημα -αλλα ευτυχως με τη βοηθεια των κολλητων αυτο θα λυνοταν τελικα!

Και πανω που ειπα θα ηρεμουσα λιγο και πηγα να την πεσω καμια ωριτσα το μεσημερι, τσουπ, να το τηλεφωνο για μια αναπαντεχη αλλα αναποφευκτη δουλεια. Ετσι φευγω 6 η ωρα και επιστρεφω τελικα σπιτι 8 παρα 10 με την ψυχη στο στομα για να μαζεψω και να οργανωσω τα παντα.
Και το κερασακι στην τουρτα οταν κατεβηκα περνοντας απο κατι θαμους στην αποτομη παραλια/καβατζα κουβαλωντας κιθαρα/δαδες/τσαντες/μπυρες/5 κιλα παγο/πετσετες/sleeping bags για να τη βρω σε κακο χαλι!
Οσα ομως και να εγιναν τελικα ολα εσβησαν μαγικα οταν ειδα τα χαμογελαστα προσωπα των φιλων οταν τελικα κατσαμε στην παραλια της Αναβυσσου.

Αραξαμε στην παραλια, η μπυρα ερεε αφθονη, η καλη διαθεση και τα χαμογελα ηταν ακομα μεγαλυτερα και ξαφνικα με ενα μαγικο τροπο ολα τα τρεξιματα, καυγαδες, αγχος και βαβουρα της καθημερινοτητας ειχαν εξαφανιστει....
Ενοιωσα υπεροχα... Ενα ζεστο καλοκαιρινο βραδακι, αναμεσα σε φιλους, κοντα σε ανθρωπους που μοιραζομαστε τις ιδιες αγαπες... Ταξιδια, μουσικες, μηχανες, ερωτες... Τα πιο απλα και τα πιο μεγαλα τελικα...
Θελω να δωσω ενα μεγαλο ευχαριστω απο τα βαθη της καρδιας μου σε ΟΛΟΥΣ τους φιλους (και φιλες) που με τιμησαν με την παρουσια τους, που υπεμεναν τις γκαριδες μου (κακοφωνιξ κ βαλε λεμε) και μου ομορφυναν τη βραδυα με τα ζεστα και υπεροχα χαμογελα τους!!! Επιτρεψτε μου να πω ενα ιδιαιτερα μεγαλο ευχαριστω στον φιλο Χρηστο που εκανε ολο αυτο το δρομο απο Βολο μονο και μονο για να βρεθει κοντα μας (και που ειναι τελικα ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ παιδι οπως κ η υπεροχη κοπελα του) και βεβαια ενα εξισου μεγαλο ευχαριστω στον αδερφο μου Αγγελο που εφυγε απο τη δουλεια απευθειας, πηγε στο μαγαζι του, τιγκαρισε ενα ψυγειο με μπυρες και παγο και ηρθε με αμαξι αφηνοντας την Βεφα του πισω -και ολα αυτα για να βοηθησει τη διοργανωση!
ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ!!!!!
ΥΓ. To λευκο VFR ειναι Π-Α-Ν-Ε-Μ-Ο-Ρ-Φ-Ο φιλε Χρηστο!!!

Οπως ειπα και χθες ειναι το πιο ομορφο VTEC που βγηκε ποτε ΜΑΚΡΑΝ!!!! Ειλικρινα ειναι μια μηχανη που αξιζει να κρατησει κανεις παντοτινα ως συλλεκτικη -και δεν υπερβαλλω καθολου!
