Η ωρα ομως περνουσε και τα στομαχια διαμαρτυρονταν! Ομολογω οτι με δυσκολια ξεκολλησα απο το φιλοξενο πετρινο καφενεδακι του χωριου, αλλα η μερα συνεχιζοταν!





Η πυξιδα τωρα εδειχνε ροτα ανατολικα για Κατερινη.
Τραβερσαραμε το βουνο και αρχισαμε την καταβαση απο την πισω πλευρα για την ομονυμη παραλια.

Αφου καταφεραμε να χαθουμε ακολουθοντας τον Τζονυ που ηταν ΣΙΓΟΥΡΟΣ οτι ηξερε που παμε, τελικα τη λυση την εδωσε το GPS μου και μας εβγαλε στην παραλια, οπου και κατσαμε για το κλασσικο ξεκληρισμα του τοπικου πλυθυσμου αμνοεριφιων.

Τα περι φαγητου γνωστα σε οποιον ξερει απο Βορεια Ελλαδα -ολα ηταν τελεια, αν και με την φοβερη παρεα που ειχαμε, παλι αψογα θα τα εβλεπα ολα!

Με αυτα τα ομορφα ομως ειχε φτασει η ωρα του αποχαιρετισμου…
Σταματησαμε και χαιρετησα ολα τα παιδια ενα ενα, και ενοιωθα σαν να αφηνω πισω κατι πολυ αγαπημενο…

Στην πλατεια οπου τα παιδια εφυγαν δεξια για Θεσσαλονικη ενω εγω εφυγα στην αντιθετη ακριβως κατευθυνση για Αθηνα, ενοιωθα ετοιμος να βαλω τα κλαματα! Επρεπε να παω στην κωλοΑθηνα και να αφησω τους φιλους μου να πανε στην αλλη κατευθυνση….

Δεν ξερω, ειχε κατι το τοσο συμβολικο αυτη η πλατεια. Σταματησα λιγο πιο κει στην ακρη του δρομου και ενω εβλεπα τα φιλαρακια να φευγουν σκεφτηκα οτι ολα ειναι ιδια αλλα και τοσο διαφορετικα τωρα, οπως καθε φορα που καποιος φευγει. Η πλατεια, η ταβερνα, το βουνο, η διαδρομη… Οι ανθρωποι κανουν τις στιγμες μας τελικα…

Τα βαρια συννεφα στον ουρανο σκεπαζαν και την καρδια μου εκεινη την ωρα…
“Καθε αποχαιρετισμος ειναι και ενας μικρος θανατος, αλλα και μια νεα προσμονη” σκεφτηκα και πηρα το δρομο που εδειχνε νοτια…

Ρε Νίκο, που το ξέθαψες αυτό;
Όλα τα σαλονικιά κουλάδια, ο Μούλτι με το Transalp (το οποίο έκαψε στην Λαμία), ο Αλβίνος ακόμα με το CB1300, ο Γιώργος ο City με VStrom νομίζω, ο Δημήτρης με την Guzzi και ο Ατσάτσος με το Κάβα τότε, ε;

Σωστα! Ολη η τρελοπαρεα απο τα Βορεια!
Το βρηκα σημερα στο blog που εχω για τα ταξιδια και με επιασε μια νοσταλγια και ειπα να το βαλω εδω....

Μοιαζει σαν αλλη ζωη.....

Η τελευταία φώτο έχει κάτι πεσιμιστικό. Τα βαριά σύννεφα, μπορούν να είναι όμως και ποιητικά, ας είσαι και μόνος σου.
Πάρε μία από Καλπάκι-Κόνιτσα από πέρυσι τον Μάιο. Ψυχικό ντους.

Ταξιδευτής έγραψε:απημενα ζευγαρακια φοροντας τα καλα τους να μιλανε στο δρομο…
Παραξενο πως τα φερνει η ζωη, ε; Καποτε ημουν και εγω ενας απο αυτους… Με τα καλα μας βγαιναμε στην Καμαρα για να βρουμε φιλους και να παμε Τσιναρη, η Καλαμαρια, η Κρηνη, η Ανω Πολη…
Τοτε με τα κυριλε πουκαμισακια και τις καμπαρντινες και τωρα με τα δερματα και την μηχανη…
Ενας αλλος Νικος, μια αλλη ζωη… Τα χρονια που εχουν περασει χρονια τελικα ποτε δεν θα ειναι αρκετα…
“Οι πληγες δεν κλεινουν Νικο” και η αγαπημενη μου πολη κανει οτι μπορει για να μου το θυμιζει…
Ας ειναι… Ο καιρος παει μπροστα και εμεις μαζι του!

μιας και το μοιράστηκες εκ βαθέων μαζί μας και αν και εχει περάσει καιρός, μάλλον αυτη η βόλτα θα εχει αφησει μια ''πινελιά'' μνήμης θα παραθέσω και εγω πως ''ταξιδεψα'' κι εγω σε όλο αυτό το πράγμα..

Νοερά... για τους λόγους που εφυγες.. τον καιρό οτ διάλεξες και...τις σκέψεις που εκανες...
Με λίγα λόγια ηταν σα να ησουν μεσα στο μυαλό μου ή σα να τα εγραφα εγώ...


Δεν μπορώ να ξεχασω το Αλεξ/λη Αθήνα μονο και μονο για να βρεθώ με φιλους, επίσης Φεβρουάριο μήνα με θερμοκρασίες +2...+7 (στους 7 χιαρομουν) και με λίγο από 0 -1 στην επιστροφή.. αλλά πού λίγο...

Ήταν όλα όπως τα λες... μουντός καιρός... βαρετη καταραμένη ευθεία@#$@#% συννεφα...προσμονή για να δω τους φιλους (όχι την Αθήνα όμως δε μ` αρεσει)....

Όχι δεν κρύωσα.. μάλλον λόγω ζελατίνας...και ντυσιματος..απλά..ήταν βαρετα...ούτε να στριψεις ούτε να στιψεις το μοτορι στους βρεγμένους κρυους δρόμους...

Τέλος...σχετικά με τη Θεσσαλονίκη που ειναι η αγαπημένη μου...



κάαααποτε ημουν φοιτητης.... δεν ηξερα αν θα αγοραζα ποτε μοτο..(και κυριως πότε...)..μετα΄...απέκτησα μοτό...και εβλεπα τους φιλους όποτε πήγαινα...

την τελευταια.. πολύ πρόσφατη φορά... ένιωσα..''ξενος'' φιλοξενα + ξένος...

πάλι εχω φιλους... και περισσοτερους απο τις μηχανές.. όμως...

θυμηθηκα οτι ΠΛΕΟΝ ΕΙΧΑ ΚΑΙ ΕΓΩ ΜΟΤΟ...περνώντας όπως ειπες απο την Καμάρα -όπου εμενα κιολας-... και απλά κόβοντας βόλτες με το μοτόρι... ίσως γιατι εβλεπα τον εαυτό μου στους φοιτητες που γυρνουσαν δεξια αριστερά...


...πήγαινα σε μια φίλη μου με περιμενε ...περνούσα απο Αριστοτέλους λ. Νικης... κοιταξα αριστερα.. το ρολόι...είχα φτασει κατι λιγο πριν την ωρα που με περίμενε..το σκέφτηκα λίγο...
και ειπα... ''ναι...εστω και μόνος ενας καφες στα ίδια λημέρια ειναι must...'' ... με τις φοιτητριούλες διπλα που απλά τις εβλεπα γλυκές και χαρούμενες και με εμένα να εχω το ΙΔΙΟ ΝΕΑΝΙΚΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΟΠΩς ΦΟΙΤΗΤΗΣ...


με λίγα λόγια ηταν ενα ταξιδι στο χρόνο...

ο καφες διήρκησε 15' το πολύ 20... το μυαλό ειχε αρχισει να καιει φλάντζα....




Υ.Γ.
sorry εαν κουρασα αλλά όταν καποιος μιλά απο καρδιάς και καποιος αλλος συμφωνει....

Ε ρε τι κανει αυτη η Θεσσαλονικη........αναμνησεις,εμπειρειες,ταξιδακια,παρεες......
Αντε κερναω καφεδακι που ειστε???!!!

Mη λες τετοια φιλε Παντελη και θα σου κουβαληθω!

Ταξιδευτής έγραψε:Mη λες τετοια φιλε Παντελη και θα σου κουβαληθω!

Οποτε θελεις Νικολα μου.........εχω και διπλο κρεββατακι να σε βολεψω.........